*~>BirD Nok-tou-noi <~*

          1. เรื่องเริ่มขึ้นตอนเมื่อผมเป็นเด็ก ๆ ผมเกิดในครอบครัวยากจน ครอบครัวของเราจนมากจนต้องอดข้าวบ่อย ๆ
เมื่อไหร่ก็ตามเมื่อถึงเวลากินข้าว...แม่จะแบ่งข้าวมาให้ผมเพิ่มขึ้นอีก พร้อมทั้งพูดว่า "ลูกต้องกินข้าวเพิ่มขึ้นนะ...ส่วนแม่ไม่ค่อยหิว" นี้เป็นครั้งแรกที่แม่โกหกผม

         2. เมื่อผมเติบโตขึ้น คุณแม่เพียรพยายามหาเวลาว่างไปตกปลาในแม่น้ำ เพื่อว่าผมจะได้กินอาหารที่มีประโยชน์ต่อการเจริญเติบโตของผม แม่ต้มปลาที่ตกมาได้ทำเป็นซุปให้ผมกิน ในขณะที่ผมกินแกงต้มปลา..แม่จะนั่งข้าง ๆ ผมแทะกิน เศษเนื้อปลาที่ติดอยู่ตามก้างปลาหลังจากที่ผมได้กินเนื้อปลาไปแล้ว ผมรู้สึกตื้นตันใจมาก..ผมพยายามแบ่งเนื้อปลาให้แม่ แต่แม่ปฎิเสธทันควันพร้อมกับกล่าวว่า "ลูกกินเถอะ...แม่ไม่ค่อยชอบกินเนื้อปลา" นี่เป็นครั้งที่ 2 ที่แม่โกหกผม

          3. เมื่อผมเรียนอยู่ชั้นมัธยม เราต้องใช้เงินเพิ่มมากขึ้น แม่ต้องหารายได้พิเศษด้วยการรับงานเล็ก ๆน้อยจากโรงงานมาทำที่บ้าน บางครั้งผมตื่นขึ้นมาตอนตี 1 หรือตี 2...ผมยังเห็นแม่กำลังทำงาน "แม่ครับ...นอนเถอะครับมันดึกมากแล้ว พรุ่งนี้แม่ต้องไปทำงานอีก " แม่ยิ้มกับผมพูดว่า "ลูกนอนต่อก่อนนะ...แม่ยังไม่เหนื่อย...นอนไม่หลับ" ครั้งที่ 3 แล้วที่แม่โกหกผม

          4. ตอนเมื่อใกล้จบชั้นมัธยมผมต้องไปสอบเป็นวันสุดท้าย แม่อุตส่าห์หยุดงานไปเป็นเพื่อนและเพื่อเป็นกำลังใจให้ผม
มันเป็นวันที่แดดร้อนมาก ๆ...แม่ต้องรอผมอยู่หลายชม. เมื่อผมทำข้อสอบเสร็จ...รีบออกมาหาแม่ เห็นแม่ผมมีเหงื่อออกท่วมตัว.. แต่ท่านกลับรินน้ำเย็นที่เตรียมมาให้ผมดื่ม ผมเห็นแม่รู้สึกเหนื่อยและร้อนจึงขอให้แม่ดื่มน้ำก่อน แม่พูดขึ้นว่า "ลูกดื่มเถอะ....แม่ยังไม่กระหายน้ำ" นั่นเป็นครั้งที่ 4 ที่แม่โกหกผม

         5. หลังจากที่พ่อผมล้มป่วยและเสียชีวิต คุณแม่ที่น่าสงสารต้องทำงานหนักขึ้นเพื่อหารายได้มาจุนเจือครอบครัว
แต่ก็ยังไม่ค่อยเพียงพอไม่ว่าคุณแม่จะพยายามมากขึ้นเพียงไร คุณลุงที่อยู่ข้าง ๆ บ้านท่านเป็นคนดี พยายามมาช่วยเหลือครอบครัวเราเสมอ....เช่นซ่อมแซมบ้านที่ผุพัง..ฯลฯ เพื่อนบ้านเห็นครอบครัวลำบากมากก็แนะนำให้แม่แต่งงาน ใหม่ แต่แม่ยืนกรานไม่เห็นด้วย แม่พูดกับผมว่า "แม่มีลูกอยู่ทั้งคน...แม่ไม่ต้องการความรักอีก" แม่โกหกผมเป็นครั้งที่ 5 แล้ว

            6. ในทื่สุดผมก็เรียนจบและมีงานทำ ผมอยากให้แม่ซึ่งตรากตรำทำงานหนักมาตลอดได้พักผ่อนบ้าง แต่แม่ไม่ยอม.....กลับไปตลาดทุกเช้า ขายผักที่หามาได้เพื่อเลี้ยงชีพทั้ง ๆที่ผมพยายามส่งเงินมาให้แม่ (ผมต้องไปทำงานในเมืองที่ห่างไกล) แม่ผมไม่ค่อยยอมรับเงินผม..บางครั้งยังส่งเงินกลับคืนให้ผมอีกแม่พูดกับผมว่า "แม่มีเงินพอใช้แล้ว...ลูกควรเก็บเงินไว้สร้างฐานะ" แม่โกหกผมเป็นครั้งที่ 6

       7. เพื่ออนาคตที่ก้าวหน้า.. ผมตัดสินใจเรียนต่อปริญญาโทด้วยทุนของมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงในอเมริกา เมื่อผมเรียนจบก็ได้งานทำที่นั่นและมีเงินเดือนค่อนข้างสูง เมื่อทำงานไปได้สักพัก...ผมอยากให้แม่ผมมาอยู่กับผมที่อเมริกา
เพื่อว่าแม่จะได้หยุดทำงาน...พักผ่อนให้สบายในบั้นปลายของชีวิต แต่แม่ผมไม่อยากรบกวนผม...บอกผมว่า "แม่ไม่คุ้นเคยกับชีวิตต่างแดน" ครั้งที่ 7 แล้วซินะที่แม่โกหกผม

        8. เมื่อแม่แก่ตัวลงไปเรื่อย ๆ.. ในที่สุดแม่ก็เป็นมะเร็งและต้องเข้ารับการผ่าตัดที่โรงพยาบาล ผมลางานแล้วรีบบินกลับมาหาแม่สุดที่รักทันที
แม่ผมนอนพักฟื้นอยู่บนเตียงเมื่อผมไปถึง น้ำตาผมไหลอาบแก้มเมื่อเห็นแม่ซึ่งผ่ายผอมและดูทรุดโทรมลงอย่างมาก แม่รู้สึกดีใจมากที่เห็นผม....พยายามยิ้มอย่างสดชื่น ด้วยความลำบาก ผมรู้ดีว่าแม่ได้ฝืนความเจ็บปวดรวดร้าวอย่างสุดฝืน จากโรคมะเร็งร้ายที่ลามไปทั่วทั้งตัว ผมโอบกอดแม่พร้อมกับร้องไห้ด้วยความสงสาร หัวใจผมในขณะนั้นเศร้าหมองและเจ็บปวดอย่างที่สุด แม่พยายามปลอบผมด้วยเสียงที่แหบพร่าและสั่นเครือ "ลูกรักของแม่...เห็นหน้าลูกแม่ไม่รู้สึกเจ็บปวดเลย"

รักแม่ทุกวันเลย     

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        เป็นไงบ้างครับเพื่อนๆ เวลาผ่านมาตั้ง 2 สัปดาห์แล้วน้อ อีกไม่กี่วันก็จะถึงสงกรานต์แล้วดิ จะไปไหนกันดีน๋า ข้าวสาร พัฒนพงษ์  สนามหลวง ราชดำเนิน หรือว่ากลับบ้านเรา แต่สิ่งที่จะตามหลังมาติดๆๆหลังสงกรานต์นี้คือการสอบกลางภาค ของการเรียนภาคฤดูร้อนนี้ อย่าลืมอ่านหนังสือกันละครับเพื่อน จะพจญภัยใต้มีนหรือเหนือมีน จะดร๊อบ-เปอร์ หรือเก็บเอสัก 2 ตัวไว้เป็นทุนตอนปี 3 เทอม 1 จะได้ตลุยกันต่อ ปีหน้าพวกเราก็เป็นพี่ปี 3 แล้วดิ โห แกจังเลยรู้สึกว่า วันก่อนเรายังเป็น freshy KU65 วันนี้เรากลับเป็น sophomore  อีกไม่เกิน 45 วัน เราก็จะมีน้องๆ KU67 มาแล้วอะดิ เราก็ต้องเป็น junior และอีก 365 เราก็จะเป็น senior ของน้องๆ KU68 freshy ของเรา นับแล้วก็แก่น้องั้นที่สำคัญที่สุดตอนนี้มาอ่านหนังสือดีกว่า แล้วเจอกันครับเพื่อน สนุกกับสงกรานต์นี้นะครับ

 เกิดเป็นคนบนฟ้า
หรือเกิดมาเปื้อนกับดิน
ไม่ใช่คำตัดสินโชคชะตา
อยู่ที่มือทั้งสอง
จะขีดไปซ้ายไปขวา
อยู่ที่ขาสองขาจะพาก้าวไป
ไม่ว่าดำว่าขาว
รวยหรือว่าจะจน
ค่าแห่งความเป็นคนมันอยู่ที่ใจ
อยู่ที่ใครจะคิด
ลิขิตชีวิตกันไป
ใครจะมองยังไงเรารู้ใจเราเอง
แม้ขีดปลายเส้นทาง
จะมองไม่เห็นแสงไฟ
ก็จะเดินต่อไปไม่เกรง
หากวันนี้ยังไม่เป็นดั่งใจ
อดทนไว้คงอีกไม่นาน
บอกใจไว้ไม่ต้องกลัวไม่ต้องหวั่น
ต้องมีสักวันฝันต้องเป็นจริง
ฉันต้องได้ดี
ไม่ว่าดำว่าขาว
รวยหรือว่าจะจน
ค่าแห่งความเป็นคนมันอยู่ที่ใจ
อยู่ที่ใครจะคิด
ลิขิตชีวิตกันไป
ใครจะมองยังไงเรารู้ใจเราเอง
แม้ขีดปลายเส้นทาง
จะมองไม่เห็นแสงไฟ
ก็จะเดินต่อไปไม่เกรง
หากวันนี้ยังไม่เป็นดั่งใจ
อดทนไว้คงอีกไม่นาน
ถ้าทำดีแล้วไม่ต้องกลัวไม่ต้องหวั่น
ฟ้าหรือว่าดินต่ำสูงไม่สำคัญ
สักวันต้องได้ดี